Yanmayan Yakamaz

                Büyükçe baçenin birinde bir bahçıvan varmış. Bahçıvan ilk başlarda menekşeden papatpaya, nergisten sümbüle gülden gelinciğe kadar tüm çiçeklerle aynı şekilde ilgilenmiş. Bu ilgiden dolayı hem çiçekler mutlu hemde bahçıvan mutluymuş. Fakat Nisan ayı gelipte gelinciğin kıpkırmızı rengiyle bebeğe can veren kan misali tüm bahçeyi sarması bahçıvanın çok hoşuna gitmiş. Onun başında oyalanıp ona bakarak şiirler dizelemiş sıra sıra. İlk başlarda bunun bir aşk olduğunu fark bile edememiş bahçıvan. Gelincik sevildiğinin farkındaymış ve bu sevgiden o kadar hoşnutmuşki adeta ilgiden ve şiirlerden başı dönmüş. Bahçıvanın kendisine şiirler okuması hikayeler anlatması onu çok mutlu edermiş.

             Bahçıvanın gelincikle bu kadar ilgilenmesi diğer çiçeklerin dikkatini çekmiş ve bir gün nergis dayanamayıp sormuş;

            -Sen ne bulursun şu gelincikte? Onda bizde olmayan ne var? Neden onu bu kadar seversin? Neden onun için yanarsın?

            -Ben hepinizi çok severim ama ona olan tutkum başka. Onda olan sizde yok. Onun kırmızı rengi başkaları yüzümü görecek diye utanmasındandır. O sadece benim için açıyor. Kipriti bilir misin? Kiprit ateşi yakabilmek için önce kendisi yanar. Kendisi yanmayan ateş olup başkasını yakamaz. Birisi senin için yansın istiyorsan önce sen onun için yanacaksın. Unutmaki yanmayan yakamaz. Gelincik benim için alev olup kıpkırmızı yanarken ben ona yanmaz mıyım?

Bu yazı Hasbihal Hikaye kategorisine gönderilmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Yanmayan Yakamaz için 3 cevap

  1. Hasbihalim der ki:

    Yanmak lazım yanmak.

  2. yellowgold der ki:

    Yanmayı bülbüle soralımki dayanabileceksek ,denemeye değer ne kaybederiz ki÷

  3. kardelen der ki:

    Kendisi tutuşmadan karşıdakini tutuşturmayı bekleyenler ne saflar…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir